Een halfjaar geleden stapte Brian Campman binnen bij een IJsselmeervogels dat diep in de degradatiezorgen zat. Inmiddels is de middenvelder een nacompetitie, een roerige periode op De Westmaat en een nieuwe voorbereiding verder. Dit seizoen wil hij niet alleen voetballend belangrijk zijn, maar nadrukkelijk verantwoordelijkheid nemen. „Ik wil een speler zijn waar het team op kan bouwen.”
Van buitenaf wist Brian Campman afgelopen winter precies waar hij aan begon. IJsselmeervogels stond er slecht voor en de strijd om lijfsbehoud was in volle gang. Toch bleek de werkelijkheid anders zodra hij er zelf middenin zat.
„Als je van buitenaf naar een ranglijst kijkt, beleef je dat toch anders dan wanneer je er daadwerkelijk onderdeel van bent”, vertelt Campman. Wat hem bij zijn komst vooral verbaasde, was dat de selectie volgens hem helemaal niet de uitstraling had van een ploeg waarin kwaliteit ontbrak.
„Er zat eigenlijk nog steeds veel kwaliteit in de selectie. Het was niet zo dat ik dacht: hier ontbreekt het aan alles. Juist daardoor was het misschien ook lastig te begrijpen waarom we zo laag stonden.”
Wat volgens hem wél ontbrak, was duidelijk leiderschap op het moment dat de ploeg dat het hardst nodig had.
„Naar mijn gevoel waren er te weinig mensen die de leiding namen om het om te gaan draaien.”
Campman kwam midden in het seizoen binnen en kreeg nauwelijks tijd om te wennen. Iedere wedstrijd had direct gevolgen voor de situatie onderin en naarmate de weken verstreken, werd de druk groter.
„Na de eerste paar wedstrijden besefte ik echt hoe lastig het was. Je speelt niet alleen een wedstrijd om drie punten te pakken; er staat iedere keer ontzettend veel op het spel. Als resultaten dan tegenvallen, sluipt er spanning in een groep. Dan merk je hoe moeilijk het is om onder die druk rustig te blijven en je eigen spel te blijven spelen.”
Voor Campman had die moeilijke situatie tegelijkertijd een voordeel. Hij moest direct mee.
„Je komt in een bestaande groep, midden in het seizoen, en moet eigenlijk meteen leveren. Er was geen tijd om rustig te wennen. Juist daardoor ben ik ook snel onderdeel van de ploeg geworden.”
Die periode was mentaal behoorlijk zwaar. Je bent weken bezig met die degradatiestrijd en uiteindelijk komt alles aan op een paar wedstrijden.
‘Nu was het moment om op te staan’
Het reguliere seizoen bracht uiteindelijk geen veilige haven. IJsselmeervogels moest de nacompetitie in en vocht daarin voor zijn plek in de Tweede Divisie.
Campman had zoiets nog nooit meegemaakt.
„Die periode was mentaal behoorlijk zwaar. Je bent weken bezig met die degradatiestrijd en uiteindelijk komt alles aan op een paar wedstrijden. Dan voel je dat er niet alleen voor jezelf en de selectie veel op het spel staat, maar eigenlijk voor de hele club.”
Juist in die nacompetitie voelde hij ook wat de achterban voor een ploeg kan betekenen.
„Je voelde de spanning overal: bij de spelers, de staf en de supporters. Iedereen wist wat de gevolgen zouden zijn als het misging. Maar kijk ook naar die eerste wedstrijd, waarin het publiek er echt voor ons en de club stond. En naar de laatste wedstrijd, waarin we uiteindelijk samen konden vieren dat we erin waren gebleven.”
De beslissende confrontatie met Excelsior Maassluis staat voor Campman inmiddels hoog op het lijstje van wedstrijden die hij niet snel zal vergeten.
„Dat was absoluut een van de meest intense wedstrijden die ik tot nu toe heb gespeeld. Niet alleen vanwege de wedstrijd zelf, maar vooral vanwege alles wat eraan vastzat. Eén moment, één goal of één fout kan ontzettend veel bepalen.”
En juist toen moest iemand opstaan.
„Ik had zoiets rond degradatie nog nooit meegemaakt. Nu was het wel het moment om op te staan en daardoor kwam er nog meer druk bij. Toen duidelijk werd dat we in de Tweede Divisie bleven, kwam er vooral enorm veel ontlading.”
Voor een speler die pas een paar maanden eerder was binnengekomen, zorgde die gezamenlijke ontsnapping bovendien voor een versnelde kennismaking met IJsselmeervogels.
„Je maakt in korte tijd iets mee waardoor je je snel verbonden voelt met de club en de mensen eromheen.”
Iedereen heeft een mening
Dat IJsselmeervogels niet zomaar een amateurclub is, wist Campman vooraf. Pas als speler merkte hij volgens eigen zeggen hoe groot de betrokkenheid daadwerkelijk is.
„Als je hier dagelijks onderdeel van bent, ervaar je pas hoeveel mensen met de club bezig zijn. Op wedstrijddagen merk je dat het voor veel mensen meer is dan alleen negentig minuten voetbal. Er zit veel historie en beleving rondom deze club.”
Ook in sportief moeilijke tijden voelde hij de steun vanaf de kant.
„Zeker toen we tegen degradatie vochten, merkte je hoe betrokken de supporters waren. Ook op moeilijke momenten stonden er veel mensen achter de ploeg. Natuurlijk wordt er kritisch meegekeken, maar dat hoort ook bij een club die zo leeft.”
Die betrokkenheid heeft volgens Campman echter ook een andere kant. Zijn eerste maanden op De Westmaat stonden niet alleen in het teken van degradatievoetbal. Ook buiten de lijnen was er volop commotie rond onder meer trainer, technische commissie en bestuur.
„Er is in dat halfjaar veel gebeurd wat minder leuk was. Het valt me op dat iedereen hier een mening heeft, maar dat die niet altijd onderbouwd is. Soms wordt er maar wat geroepen, terwijl mensen de echte of volledige verhalen niet kennen.”
Het hoort in zekere zin bij de omvang en uitstraling van IJsselmeervogels, constateert hij. De keerzijde van een club waar zoveel mensen zich bij betrokken voelen.
‘Een goede selectie op papier zegt niet alles’
Een nieuwe jaargang biedt nu de kans om sportief een streep onder die periode te zetten. De selectie veranderde flink en Campman draaide ditmaal vanaf het begin de volledige voorbereiding mee.
Dat maakt volgens hem verschil.
„Vorig seizoen was er veel onrust en waren er gedurende het seizoen veranderingen. Nu heb je vanaf het begin de mogelijkheid om iets op te bouwen, automatismen te creëren en echt als ploeg naar een bepaald niveau toe te werken.”
De voorbereiding zelf verliep volgens de middenvelder zeker niet vlekkeloos.
„Niet dat de voorbereiding goed was, maar je zag wel positieve punten. Er zit veel concurrentie en kwaliteit in de selectie. Op meerdere posities hebben we spelers die kunnen spelen en daardoor moet iedereen scherp blijven.”
De gewonnen eerste competitiewedstrijd tegen Kozakken Boys kwam dan ook op een welkom moment.
„Het fijne is dat we de eerste pot gewonnen hebben. Dat is ook wel even lekker.”
Campman waakt er tegelijkertijd voor om na één resultaat grote conclusies te trekken.
„Een goede selectie op papier zegt nog niet alles. Uiteindelijk moeten we de kwaliteit die we hebben iedere week op het veld laten zien.”
Eén woord staat daarbij centraal: stabiliteit.
„We moeten ervoor zorgen dat we een duidelijkere basis hebben. Niet alleen in de manier waarop we willen voetballen, maar ook in hoe we omgaan met mindere wedstrijden of periodes waarin de resultaten tegenzitten.”
Want juist daarin ging het vorig seizoen te vaak mis.
„Je kunt niet iedere wedstrijd winnen. De echte stap zit erin dat we ook in mindere wedstrijden punten pakken, compact blijven en als team bij elkaar blijven. In de Tweede Divisie kan een slechte reeks je snel in een lastige positie brengen, omdat iedereen van iedereen kan winnen.”
„Als ik kijk naar de selectie die er nu staat, denk ik persoonlijk niet dat we alleen maar naar handhaving moeten kijken. Ik vind dat we kwaliteit genoeg hebben om naar het linkerrijtje te kijken.”
Meer dan alleen handhaving
Alleen opnieuw handhaven vindt Campman met de huidige spelersgroep dan ook een wat magere ambitie.
„Als ik kijk naar de selectie die er nu staat, denk ik persoonlijk niet dat we alleen maar naar handhaving moeten kijken. Ik vind dat we kwaliteit genoeg hebben om naar het linkerrijtje te kijken.”
Een exacte eindklassering wil hij daar niet aan koppelen.
„Ik ga niet zeggen dat we per se vijfde of zesde moeten worden. Eerst moeten we een stabiel seizoen draaien en niet opnieuw in de situatie van vorig jaar terechtkomen. Daarna kun je gedurende het seizoen bekijken hoe hoog je daadwerkelijk kunt eindigen.”
Maar een plafond wil Campman vooraf evenmin aanbrengen.
„Als we onze kwaliteiten iedere week op het veld krijgen, denk ik dat we misschien best hoger kunnen kijken dan alleen het linkerrijtje. Maar dat moeten we natuurlijk eerst laten zien.”
Nummer 6 met verantwoordelijkheid
Zelf wil Campman daarin een nadrukkelijke rol spelen. Hoewel hij ook als nummer acht uit de voeten kan, voelt hij zich het prettigst als controlerende middenvelder.
„Mijn voorkeur ligt op nummer zes. Ik kom graag veel aan de bal en probeer het spel van achteruit te organiseren. Het spel verdelen, het tempo bepalen en de verbinding maken tussen verdediging en aanval: dat vind ik mooi.”
Als nummer acht liggen er weer andere mogelijkheden.
„Dan kun je vaker vooruit denken, in de zestien komen en bijvoorbeeld van afstand je schot gebruiken.”
Trainer Willem Leushuis verwacht bovenal dat Campman verantwoordelijkheid neemt.
„Zowel in balbezit als zonder bal. Ik moet zorgen dat we goed staan, coachen waar dat nodig is en tegelijkertijd vooruit durven voetballen. Mijn kracht ligt denk ik in het herkennen van momenten: wanneer moet je rust bewaren en wanneer moet je het spel juist versnellen of risico nemen?”
Dat past bij de rol die Campman dit seizoen zelf voor ogen heeft. Waar hij afgelopen winter als nieuwkomer vooral zo snel mogelijk wilde aanhaken, vindt hij dat hij inmiddels meer van zichzelf mag eisen.
„Ik ben op een leeftijd gekomen waarop je niet alleen naar jezelf moet kijken. Ik wil op het veld verantwoordelijkheid nemen, spelers coachen en opstaan wanneer dat nodig is.”
Daarbij ziet hij zichzelf niet als iemand die voortdurend alle aandacht naar zich toe hoeft te trekken.
„Maar ik wil wel een speler zijn waar het team op kan bouwen. Iemand die rust brengt wanneer dat nodig is, maar ook energie en initiatief toont als de ploeg dat nodig heeft.”
Twee tot vijf goals
Die bijdrage mag dit seizoen bovendien wat vaker zichtbaar worden op het scorebord. Tegen Kozakken Boys was Campman al dicht bij zijn eerste treffer, maar zijn afstandsschot eindigde op de paal.
„Dat was natuurlijk jammer. Maar het geeft wel aan dat ik die momenten graag zoek.”
Alleen verdelen en verdedigen is hem wat dat betreft niet genoeg.
„Ik wil aanvallend belangrijker zijn. Dat hoeft niet alleen met doelpunten, maar kan ook met assists, voorassists en het creëren van kansen. Ik denk dat er meer in zit dan alleen het verdedigende en verdelende werk.”
En vooruit, als er dan toch een aantal genoemd moet worden:
„Twee tot vijf goals zou ik wel mooi vinden.”
Ambitie is veranderd
Campman nam vanuit De Treffers en zijn jaren in Duitsland de nodige bagage mee naar Spakenburg. Vooral zijn buitenlandse avontuur heeft hem naar eigen zeggen gevormd.
„Je bent verder van huis, moet veel zelf regelen en komt in nieuwe omgevingen terecht. Ik heb verschillende speelstijlen en trainers meegemaakt. Daardoor ga je breder naar het spel kijken en leer je jezelf sneller aanpassen.”
Ooit was IJsselmeervogels overigens al eerder dichtbij. In 2022 had Campman al op De Westmaat kunnen belanden. Of hij achteraf weleens heeft gedacht dat hij die stap toen al had moeten zetten?
„Nee, eigenlijk nooit.”
Spijt over zijn tussenliggende keuzes heeft hij dan ook niet.
„Die jaren hebben mij veel ervaring gebracht. Misschien was mijn loopbaan anders gelopen als ik hier toen al terecht was gekomen, maar ik geloof er wel in dat de keuzes die je maakt je uiteindelijk brengen waar je op dat moment moet zijn. Misschien ben ik nu juist hier gekomen op een moment waarop ik als speler en persoon meer ervaring heb.”
Ook de ambitie om ooit nog betaald voetbal te spelen is niet helemaal verdwenen. Wel kijkt Campman daar inmiddels anders tegenaan.
„Die ambitie blijft denk ik altijd wel, maar wordt anders. Ik heb nu ook een baan en een huis gekocht. Er moet dus wel iets komen wat echt goed is en de moeite waard.”
Hij jaagt die mogelijkheid niet meer krampachtig na.
„Mijn volledige focus ligt nu bij IJsselmeervogels. Als je hier week in, week uit belangrijk bent voor je team, komen mogelijkheden of gesprekken vanzelf op je pad. Ik ben ambitieus, maar ook realistischer geworden.”
‘De Westmaat moet weer lastig worden’
Wanneer is zijn eerste volledige seizoen in Spakenburg dan geslaagd?
Voor zichzelf is het antwoord duidelijk: spelen, fit blijven en vooral constant worden.
„Ik wil laten zien dat ik niet af en toe een goede wedstrijd kan spelen, maar week in, week uit een bepaald niveau kan halen. Daarnaast wil ik vaker beslissend zijn met goals en assists.”
En voor IJsselmeervogels?
Campman hoopt vooral dat de ploeg komend voorjaar niet opnieuw terugkijkt op maanden van degradatiestress, maar op een seizoen waarin de club weer een duidelijke stap vooruit heeft gezet.
„Dat we stabiel zijn geweest, niet in een degradatiestrijd terecht zijn gekomen en tot het einde hebben meegedaan in het linkerdeel van de competitie. Misschien zelfs om meer, als gedurende het seizoen blijkt dat daar aanleiding toe is.”
Maar voor hem zegt een eindklassering niet alles.
„Ik vind het ook belangrijk dat we als ploeg herkenbaar zijn. Dat tegenstanders weten dat ze tegen een sterk IJsselmeervogels spelen en dat De Westmaat weer een plek is waar het voor iedere tegenstander lastig is om punten te pakken.”
Als dat lukt en Campman daar vanaf het middenveld een belangrijk aandeel in heeft, is het plaatje voor hem compleet.
„Als ik fit blijf, veel speel, constant presteer en mijn verantwoordelijkheid neem binnen het team, kan ik tevreden zijn. En als ik daarnaast mijn bijdrage lever met goals en assists, dan kunnen we hopelijk in mei terugkijken op een heel ander seizoen dan vorig jaar.”