Gello Robertha grijpt zijn kans: ‘Ik kan hier echt mee’

Van Zeeburgia Onder 21 naar de beloften van IJsselmeervogels, vervolgens naar het eerste elftal en inmiddels zelfs international van Aruba. De ontwikkeling van Gello Robertha gaat snel. Misschien wel sneller dan hij zelf had verwacht. De 22-jarige aanvaller heeft inmiddels zijn plek gevonden op De Westmaat, maar ziet tegelijkertijd nog voldoende ruimte om verder te groeien. „Natuurlijk zou ik uiteindelijk graag een stap naar het profvoetbal willen maken.”

Toen Robertha naar IJsselmeervogels kwam, was het eerste elftal nog geen directe realiteit. Hij sloot aan bij Onder 21 en wist dat hij zich vanuit daar omhoog moest zien te werken. Dat die stap zo snel zou volgen, had hij zelf niet voorzien.

„Eerlijk gezegd niet”, zegt hij wanneer hij terugdenkt aan zijn eerste periode bij de club. „Natuurlijk kom je met de ambitie om uiteindelijk het eerste te halen, maar ik had niet verwacht dat ik in zo’n korte tijd die stappen zou maken. Ik probeerde vooral iedere training te laten zien wat ik kon en mijn kansen te pakken. Dat het dan zo snel gaat, is alleen maar mooi.”

‘Toen dacht ik: ik kan hier echt mee’

De eerste trainingen met de hoofdmacht vormden daarbij een belangrijk meetmoment. Het tempo lag hoger, de duels waren steviger en fouten werden sneller afgestraft. Toch duurde het niet lang voordat Robertha ontdekte dat zijn kwaliteiten ook op dat niveau overeind bleven.

„In het begin moet je natuurlijk even wennen aan het tempo en de fysieke duels. Maar op een gegeven moment merkte ik dat ik in mijn acties gewoon mezelf kon zijn en ook tegen ervaren spelers mijn kwaliteiten kon laten zien. Toen dacht ik wel: ik kan hier echt mee.”

Zijn periode bij Onder 21 bleek achteraf precies de tussenstap die hij nodig had. Robertha kreeg er de tijd om de club te leren kennen, minuten te maken en vooral constanter te worden.

„Ik kon mezelf daar laten zien zonder dat er gelijk te veel druk op zat. Die periode is heel belangrijk geweest. Uiteindelijk heeft dat me geholpen om klaar te zijn toen ik de kans bij het eerste kreeg.”

Want talent alleen is niet voldoende. Waar Robertha vooral snelheid en een individuele actie meebracht, is hij naar eigen zeggen juist op andere onderdelen sterk vooruitgegaan.

„Vooral in het maken van keuzes. Wanneer ga je voor je actie, wanneer speel je de bal simpel en wanneer moet je juist het tempo verhogen? Ik denk dat ik daarin veel volwassener ben geworden. Ook verdedigend en in het omschakelen heb ik stappen gezet. Op dit niveau wordt dat ook gewoon van je gevraagd.”

Meer dan alleen een actie

Toch blijft juist die actie een belangrijk wapen. Vanaf links, met zijn sterke rechterbeen, zoekt Robertha graag zijn directe tegenstander op. Buitenom als het kan, naar binnen als de ruimte daar ligt.

„Vanaf links voel ik me het meest comfortabel. Ik vind het mooi om mijn man één-tegen-één op te zoeken. Maar uiteindelijk wil ik mezelf zo ontwikkelen dat ik op meerdere plekken voorin uit de voeten kan. Dat maakt je alleen maar completer.”

Zijn treffer tegen Kloetinge was daar een fraai voorbeeld van. Ruimte herkennen, versnellen, een tegenstander opzoeken en zelf iets creëren.

Vooral in mijn rendement kan ik nog winst boeken. Ik kom vaak in situaties waarin ik mijn man voorbij kan, maar uiteindelijk gaat het erom wat je daarna met die actie doet.

„Dat zijn wel de momenten waar ik van hou. Daar liggen mijn kwaliteiten en dat is ook het soort speler dat ik wil zijn: iemand waarvan een verdediger weet dat hij constant scherp moet blijven.”

Binnen die speelstijl ligt tegelijkertijd zijn grootste ontwikkelpunt. Een geslaagde actie is mooi, maar voor een aanvaller gaat het uiteindelijk om wat er daarna gebeurt.

„Vooral in mijn rendement kan ik nog winst boeken. Ik kom vaak in situaties waarin ik mijn man voorbij kan, maar uiteindelijk gaat het erom wat je daarna met die actie doet. Meer goals, assists en betere keuzes in de laatste fase. Als ik dat verder kan ontwikkelen, denk ik dat ik een veel completere aanvaller word.”

Ook trainer Willem Leushuis verlangt meer dan alleen aanvallende dreiging.

„Hij verwacht dat ik mijn kwaliteiten laat zien, mijn man opzoek, mijn snelheid gebruik en zorg dat er iets gebeurt als ik de bal krijg. Maar hij verwacht ook dat ik mijn verdedigende werk doe en gelijk omschakel als we de bal verliezen. Het is niet alleen aanvallen. Je moet je taak voor het team uitvoeren.”

Leren van ervaring

In een ervaren selectie kijkt Robertha goed om zich heen. Niet alleen naar technische of tactische details, maar juist naar de manier waarop oudere spelers met wedstrijden en moeilijke momenten omgaan.

„Als jonge speler wil je soms alles op honderd procent doen. Ervaren spelers weten vaak precies wanneer ze gas moeten geven en wanneer ze juist rust moeten pakken. Ook hoe ze situaties lezen en hoe ze reageren als het even minder gaat. Daar probeer ik veel van mee te nemen.”

Ook buiten het veld leerde hij snel wat IJsselmeervogels voor club is. Als Amsterdammer groeide Robertha niet op met de rivaliteit, de historie en alles wat er rondom De Westmaat speelt. Inmiddels weet hij beter wat de club voor veel mensen betekent.

„Deze club leeft echt. Voetbal betekent hier veel meer dan alleen die wedstrijd op zaterdag. Je merkt hoeveel mensen erbij betrokken zijn en hoeveel passie er rondom de club zit.”

Dat brengt verwachtingen met zich mee. Bij goede resultaten is er enthousiasme, bij mindere prestaties klinkt de kritiek net zo snel.

Robertha kan daar goed mee omgaan. „Ik vind het juist mooi. Natuurlijk merk je dat mensen hier veel verwachten en dat iedereen met de club bezig is. Als het goed gaat voel je die energie, maar als het minder gaat hoor je het ook. Dat hoort bij een grote amateurclub als IJsselmeervogels. Zelf probeer ik daar vooral energie uit te halen.”

Van De Westmaat naar Rwanda

Alsof zijn ontwikkeling bij IJsselmeervogels nog niet snel genoeg ging, kwam daar ook Aruba bij. Op basis van zijn prestaties kwam Robertha in beeld bij de nationale ploeg. Niet veel later volgde zijn eerste oproep.

„Dat is natuurlijk bijzonder. Je hoopt als voetballer altijd zulke dingen mee te maken, maar als het dan echt gebeurt besef je wel: ik mag gewoon een land vertegenwoordigen. Daar was ik vooral heel trots op.”

Zijn eerste interlandperiode bracht hem tijdens de FIFA Series naar Rwanda. Daar maakte hij zijn debuut voor Aruba en niet veel later volgde tegen Liechtenstein ook zijn eerste interlanddoelpunt.

„Je eerste periode kan bijna niet beter beginnen. Alleen al mijn debuut maken voor Aruba was bijzonder en als je dan kort daarna ook je eerste interlandgoal maakt, is dat geweldig. Alles was nieuw voor mij: het reizen, een andere omgeving, internationaal voetbal. Ik heb daar heel veel van geleerd en vooral enorm van genoten.”

De stap van de Tweede Divisie naar internationaal voetbal was groot. Niet alleen op het veld.

„Je speelt ineens tegen landen en spelers die je normaal alleen van naam kent en alles rondom zo’n interlandperiode voelt anders. Het reizen, hotels, trainingen, het volkslied voor de wedstrijd; alles wordt net wat groter. Op het veld blijft voetbal natuurlijk voetbal, maar het was wel een hele andere ervaring.”

Het shirt van Aruba doet bovendien iets met hem.

„Je speelt niet alleen voor jezelf of je club, maar vertegenwoordigt een heel land. Dat brengt verantwoordelijkheid met zich mee. En ik denk zeker dat die interlands mij completer maken. Je speelt tegen andere soorten tegenstanders en andere speelstijlen en moet jezelf snel aanpassen. Daar word je alleen maar beter van.”

Iedere oproep opnieuw verdienen

Bij een volgende oproep stapte Robertha al anders binnen dan tijdens zijn debuutperiode. De omgeving is bekender geworden, de spanning iets minder.

„De eerste keer is alles nieuw en ben je vooral veel aan het kijken en leren. Nu weet ik beter wat ik kan verwachten en voel ik me ook iets vrijer binnen de groep.”

Van vanzelfsprekendheid wil hij echter niets weten.

„Ik ben er nog lang niet. Iedere oproep moet je verdienen en iedere keer dat ik daar ben wil ik mezelf opnieuw laten zien.”

De interlands leveren tegelijkertijd een bijzondere situatie op. Terwijl Robertha voor Aruba uitkomt, mist hij trainingen en soms wedstrijden bij IJsselmeervogels. Juist bij een club waar iedere week opnieuw om een basisplaats wordt gestreden.

„Dat is soms wel dubbel. Je wilt natuurlijk altijd bij je club zijn en geen wedstrijden missen. Tegelijkertijd is spelen voor je nationale ploeg iets wat je niet zomaar laat liggen. Gelukkig is daar vanuit de club begrip voor. Ik probeer bij Aruba zoveel mogelijk mee te nemen en daarna weer zo snel mogelijk aan te sluiten en belangrijk te zijn voor IJsselmeervogels.”

Zijn ambitie met Aruba is duidelijk. Zoveel mogelijk interlands spelen, stappen maken en misschien ooit iets bereiken wat vooraf niet vanzelfsprekend lijkt.

Mijn ambities zijn zeker groot. Ik denk dat ik mezelf nog heel veel kan ontwikkelen. Natuurlijk zou ik uiteindelijk graag een stap naar het profvoetbal willen maken. Ik denk dat iedere speler met ambitie daarover nadenkt.

„Natuurlijk droom je ervan om grote wedstrijden en grote toernooien mee te maken. Als voetballer wil je altijd het hoogst mogelijke bereiken. Hoe mooi zou het zijn als we met Aruba iets bereiken wat mensen misschien niet direct verwachten? Daar wil ik graag onderdeel van zijn.”

Dromen van meer

Ook op clubniveau kijkt Robertha verder. Hij is pas 22 jaar, heeft al ervaring in de Tweede Divisie en mag zich international noemen. Zijn plafond ziet hij zelf nog lang niet.

„Mijn ambities zijn zeker groot. Ik denk dat ik mezelf nog heel veel kan ontwikkelen. Natuurlijk zou ik uiteindelijk graag een stap naar het profvoetbal willen maken. Ik denk dat iedere speler met ambitie daarover nadenkt.”

Voorlopig ligt zijn aandacht echter op De Westmaat.

„Ik wil niet te ver vooruitkijken. Op dit moment moet ik vooral bij IJsselmeervogels presteren, belangrijk zijn voor het team en mezelf blijven ontwikkelen. Als ik dat doe, komen er vanzelf kansen.”

Robertha ligt tot 2028 vast bij IJsselmeervogels. Tegen die tijd hoopt hij vooral terug te kunnen kijken op een periode waarin zijn snelle ontwikkeling zich heeft doorgezet.

„Ik hoop dat ik dan veel wedstrijden heb gespeeld, belangrijk ben geweest voor het team en mezelf enorm heb ontwikkeld. Natuurlijk wil ik ook prijzen pakken en mooie momenten meemaken met de club.”

Van Onder 21 naar het eerste, van De Westmaat naar het internationale podium. Het ging sneller dan hij zelf had voorzien. Maar wie Robertha hoort praten, merkt ook dat hij die eerste stappen vooral als beginpunt ziet.

Het talent heeft zijn kans gekregen. Nu wil hij er steeds meer mee doen.